Kayıp

Geçen ayın 8'inde babamın sol tarafına felç inmeye çalıştı. Geri gönderdik. Ama çok korktum. Babamı kaybediyorum sandım. Aslında buna pek inanmadım ama yine de, bir an için sanmış olmak bile hayatımda önemli insanları kaybetmekten korktuğum kadar hiçbirşeyden korkmadığımı gösterdi bana. Böyle bir kayıp karşısında tamamen aciz, tamamen çaresizim çünkü.

Bugün pazartesi. Cuma akşamı canım kedim Misha bahçeye çıktı ve bir daha gelmedi. Öldü mü? Onu bile bilmiyorum. Sadece onu çok özlüyorum. Hayatımın beş yılı ile birlikte gitti sanki. Halen geri gelmesini ümid ediyorum. Onu çok seviyorum. Benim güzel, akıllı, kendini beğenmiş, şımarık, tatlı, bebek kedim. Yumuşacık, minicik patilim. İpek tüylü kızım. Canım bebeğim... Seni bekliyorum.

13 Haziran 2005